Het verhaal van senior collectiebeheerder Wilfried Ahoud.
Het waren de roerige jaren ’80 waarin de Nederlandse universiteiten massaal werden bezocht door studenten, die zich wilden bekwamen in de studie geschiedenis. Alleen al in mijn aankomstjaar kreeg de alma mater te Leiden liefst 300 nieuwelingen binnen de poorten. En tijdens hun introductie moesten al die feuten en ik worden samengeperst in een mega-collegezaal van het Sylvius Laboratorium in het buitengebied van de stad.
Waar moest dat allemaal naar toe?
Afhankelijk van de gekozen specialisatie vonden velen van hen toen nog de weg naar het onderwijs, en in afnemende mate naar de journalistiek, diplomatieke dienst en in de wetenschap. Gelukkig was daar nog een beroepsrichting aan toe te voegen: het archiefwezen. Tijdens mijn studie waren er tal van mogelijkheden om archiefdiensten van binnen te zien door docenten te assisteren bij hun onderzoeken in primaire bronnen. Zo openden mijn ogen zich bijvoorbeeld tijdens het onderzoek de talloze brieven van de Duitse diplomaat Hans Christoph von Gagern, pleitbezorger van een groot Koninkrijk der Nederlanden tijdens het Congres van Wenen. Of tijdens een onderzoek naar de scheepsboeken van de VOC, waaruit bleek hoe vele arme drommels als schepelingen voor de grote zaak werden geronseld en vaak tot over hun graf financieel gegijzeld bleven, met name onder het bewind van admiraal De Ruyter.
Omslachtige weg naar archivarisschap
Archiefonderzoek opende deuren naar onontgonnen facetten en gebieden uit onze geschiedenis, en nuanceerde of weerlegde feiten die door anderen reeds als waarheid waren gepubliceerd. Die onontgonnen massa archiefmateriaal in de voor velen aan het oog onttrokken depots gaf bij mij de doorslag om na de universiteit een archiefstudie op te pakken. Dat ging toen nog omslachtig. Je diende eerst een stageplaats bij een archiefdienst te bemachtigen, en met die toestemming in de hand kwam je in aanmerking voor een jaarklasje voor de opleiding aan de Archiefschool. Maar niet zonder slag of stoot, omdat de omvang van het klasje jaarlijks van tevoren werd vastgesteld op basis van de veronderstelde maatschappelijke behoefte in de directe toekomst. Academici met het juiste diploma (geschiedenis, rechten of theologie) werden gereed gemaakt voor het diploma Hoger Archiefambtenaar.
Van Zutphen naar Groesbeek
Een waarborg voor een vaste baan was dit echter allerminst. Overheden hadden in de jaren 80’ en ’90 te maken met stijgende werkloosheid en temperden hun aandacht voor ‘oud papier’. Aankomende archivarissen moesten het vaak stellen met tijdelijke opdrachten in dienst van een specifiek daartoe in het leven geroepen uitzendbureau, en ook ik deed mijn ervaring op langs een route die liep van Zutphen naar Groesbeek, van Breukelen naar Dodewaard, en van daar naar Rheden/Rozendaal. In 2002 ging die lokale archiefdienst op in het Gelders Archief, samen met het Rijksarchief in Gelderland, het Gemeentearchief Arnhem en - enige tijd daarna - Renkum.
Nog veel onontsloten huis- en familiearchieven
Als kenner van gemeentelijke administraties was mijn eerste taak bij het Gelders Archief het archiveren van de archieven en collecties van de gemeente Renkum, een klus waar bijna tien jaar voor was uitgetrokken. Vervolgens ging mijn aandacht hoofdzakelijk uit naar de bewerking van huis- en familiearchieven. Genoemd kunnen worden de families Van der Feltz, Van Brakell, Schimmelpenninck van der Oye en Van Verschuer en de huizen Rosendael en Keppel. Het Gelders Archief bevat veel van dit soort archieven, waardoor de ontsluiting van dergelijke bronnen nog voor vele jaren gewaarborgd is.
Westervoortsedijk 67-D
Openingstijden studiezaal