Over het opsluiten van krankzinnigen (of confineren) wegens krankzinnigheid handelde de wet van 1841, Stb. 20. Tot 1884 kon een rekest met betrekking tot de opsluiting van krankzinnigen alleen naar de rechtbank gestuurd worden. Het verzoek kon gedaan worden door de krankzinnige zelf, bloedverwanten of aangehuwden, echtgeno(o)t(e) of door iemand die enige toezicht uitoefent op de krankzinnige. Het verzoek is gericht aan de president van de arrondissementsrechtbank, die een machtiging kan verlenen tot voorlopige plaatsing in een gesticht. De voorlopige plaatsing in het gesticht kan uitlopen op een permanente. Gedurende de eerste drie jaar moest ieder jaar verlenging worden aangevraagd middels een nieuw verzoekschrift. Daarna wordt de krankzinnigheid als "gedurig" beschouwd, en volgt onder-curatele-stelling, indien deze niet al eerder heeft plaatsgehad.

Na 1884 (Wet tot regeling van het staatstoezicht op krankzinnigen, Stb. 96) kunnen de belanghebbenden verzoek indienen en kan men dus stukken terzake ook in de kantongerechtsarchieven vinden. De machtiging voor het eerste proefjaar bleef aan de rechtbank voorbehouden.