Een arrondissementsrechtbank bestaat uit een aantal rechters en plaatsvervangende rechters, die voor het leven benoemd zijn door de Kroon. De rechtbank te Zutphen behoorde van 1838 tot 1877 tot de arrondissementsrechtbanken van de derde (laagste) klasse. Dit betekende dat zij een president en drie rechters telde (Wetten van 1 juni 1830, Stb. 12, en 28 april 1835, Stb. 10, art. 83). De president verdiende in die tijd 2300, een rechter 1600 gulden. Van 1877 tot 1910 was de rechtbank in de tweede, nog steeds laagste, klasse ingedeeld; dit maakte uitbreiding van het aantal rechters tot 4 en een aantal van 5 rechters-plaatsvervangers mogelijk. In 1889 telde de rechtbank inderdaad 4 rechters en 3 (onbezoldigde) plaatsvervangers. De wet van 10 juli 1910, Stb. 181 bood de mogelijkheid bij de rechtbanken van de tweede klasse een vice-president aan te stellen. In Zutphen werd de eerste vice-president echter pas in 1947 benoemd.

De rechtspraak geschiedde overwegend collegiaal, in burgerlijke zaken (civiele kamer) door een oneven aantal van tenminste drie rechters, onder wie de president; in strafzaken (strafkamer) gewoonlijk door drie rechters. De kinderrechter en de politierechter zijn tot 1929, met de president in kort geding, de enige alleen rechtsprekende rechters.

Een van de rechters (voor twee jaar aangewezen door het gerechtshof) treedt op als rechter-commissaris (rechter van instructie); deze leidt het gerechtelijk vooronderzoek (instructie) in strafzaken. Van geval tot geval treedt een van de rechters als rechter-commissaris bij faillissementen op.

In de periode juli tot augustus behandelt een vakantiekamer de strafzaken en spoedeisende burgerlijke zaken.