Tijdens de koffiepauze klaagt een vrouwelijke collega over de alsmaar strenger wordende beveiligingsmaatregelen bij archiefdiensten in Nederland. Ze mijmert een beetje over de good old days, toen ze nog overal ongehinderd kon binnenlopen. Ze moppert dat ze zelfs niet zo maar meer naar oud-collega's kan zwaaien. "Je wordt soms direct opgevangen door beveiligingsgorilla's".
Kort geleden bezocht ik het Munch Museet in Oslo. Daar zijn in het verleden spectaculaire diefstallen gepleegd, op klaarlichte dag. Het wereldberoemde schilderij De Schreeuw behoorde tot de geroofde spullen. Wie nu het Munch Museet in wil, wordt onderworpen aan een strenge controle. Tassen en dergelijke mogen niet mee naar binnen. Metaaldetectoren, fouillering, legitimatie. Ik moet mijn zakken leeg maken, als het rode lampje gaat branden. Muntgeld, horloge, mobiel, riem, ring. Ik leg ze in een bakje en mag opnieuw door het detectorpoortje. Zelfs mijn schoenen moeten uit. "It feels like an airport", reageer ik laconiek. "Yes, Munch Airport", grapt een beveiligingsambtenaar terug.
Ook het Gelders Archief heeft veiligheidsmaatregelen genomen. Tassen moeten in kluisjes. Er is legitimatieplicht en er hangen bewakingscamera's.
Maar wanneer zal het bij ons zo zijn als op Munch Airport?
Elio Pelzers
Communicatieadviseur